خانه » 2017 » ژانویه (صفحه ی 10)

اطلاعیه سایت

آرشیو ماهانه : ژانویه 2017

آیا رتبه ی یک دانشگاه در جهان اهمیت زیادی دارد؟

[ad_1]

دانشگاه‌ها باید ذهنیت خود را در رابطه با رده‌بندی‌های بین‌المللی تغییر دهند.

به گزارش ایسنا به نقل از یو.دبلیو.نیوز، تقریبا هیچ دانشگاه مطرحی در سطح جهان با رشد یا افت رتبه خود در رده‌بندی‌های جهانی، برنامه خود را تغییر نداده است و همواره روند پیش‌بینی‌شده‌ای را طی کرده‌ است.

بسیاری از صاحبنظران و مقامات دانشگاه‌ها معتقدند که رده‌بندی‌های جهانی بیشتر براساس یک سری فرمول ارائه می‌شود که با تغییر فاکتورهای مختلف در آن می‌توان نتایج متفاوتی بدست آورد و به همین دلیل از مشاهده یک رده‌بندی به هیچ عنوان نمی‌توان در رابطه با کیفیت یک دانشگاه به درستی قضاوت کرد.

یکی از مهمترین ویژگی‌های دنیای امروز افزایش جمعیت و به تبع آن افزایش تعداد مراکز خدماتی در زمینه‌های مختلف است که دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی نیز به نوعی بخشی از این خدمات محسوب می‌شوند. افزایش جمعیت افزایش تعداد مراکز آموزشی را در پی دارد و این موضوع یکی از عواملی است که ارزش رده‌بندی‌ها را کاهش می‌دهد و اهمیت آنها را صرفا به یک موضوع خبری ساده که به زودی فراموش می‌شود تبدیل می‌کند.

تخمین زده‌ می‌شود که تا سال 2030 تعداد دانشجویان در جهان به بیش از 414 میلیون نفر برسد و برای ارائه خدمات آموزشی به این تعداد باید دانشگاه‌های بیشتری در جهان تاسیس شود. دانشگاه‌هایی که در کشورهای محل تاسیس به عنوان مهمترین مراکز آموزشی شناخته می‌شوند اما در رده‌بندی‌های مختلف به حساب نمی‌آیند. بر کسی پوشیده نیست که این مراکز نقش بسیار مهمی در آموزش نسل‌های بعدی جوامع خود دارند و با توجه به عدم حضورشان در رده‌بندی‌های جهانی می‌توان نتیجه گرفت که در این رده‌بندی‌ها یک فقدان اساسی و محدوده تاریک وسیعی وجود دارد.

مهمترین فاکتورهایی که در رده‌بندی‌های جهانی دانشگاه‌های جهان مدنظر قرار دارند عبارتند از: تولید مقالات تحقیقاتی، میزان شهرت در مقایسه با رقبا، ارتباط با کارفرمایان و کیفیت دانشجویان.

هر کدام از موسسات شناخته‌شده رده‌بندی دانشگاه‌ها یک ضریب خاص به هر یک از موارد فوق می‌دهند که باعث تفاوت نتایج آنها می‌شود که صرفا به خاطر تفاوت دیدگاه آنهاست.

در حال حاضر بیش از 18 هزار موسسه آموزش عالی در سراسر جهان وجود دارد و موسسات رده‌بندی در نهایت و بهترین حالت 10 درصد آنها را مورد بررسی قرار می‌دهند.

دانشگاه‌ها باید همواره به برنامه‌ها و ماموریت‌های علمی خود پایبند باشند و اهمیتی برای رتبه‌شان در رده‌بندی‌های جهانی قائل نباشند چرا که هویت هر دانشگاه با ماموریت‌ها و برنامه‌ای آکادمیک آن مشخص می‌شود.

[ad_2]

منبع کنکور

زندگی معلمی که هر روز دانش آموز معلولش را در آغوش می‌گیرد و به مدرسه می‌برد

[ad_1]

این معلم هر روز صبح یک کیلومتر راه می‌رود تا دانش‌آموز معلولش را در آغوش بگیرد و به مدرسه ببرد. معلمی که وقتی از آرزوهایش می‌پرسیم، می‌گوید، تنها آرزویش خرید ویلچر برای علی اصغر است چراکه  باوجود تمام تلاشش، نمی‌تواند مانع نگاه شرمگین و چشم‌های خجالت زده او شود. یوسف از زندگی خود گفت و روزهایی که چیزهایی مثل پول توجیبی ابداً مفهومی برایش نداشت و کیف مدرسه‌اش گونی وصله دار آرد بود.

آرزوهای گمشده کودکی
دوران کودکی‌اش تفاوتی با دیگر کودکان هم ولایتی نداشت. همه در یک چیز مشترک بودند:«محرومیت»؛ همان چیزی که دانش‌آموزان این منطقه امروز نیز همچنان در آن مشترکند.

یوسفیان معلم روستایی، با یادآوری دورانی که برای خرید کتاب و دفتر مدرسه با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کرد، گفت: اهل فنوج هستم و فرزند سوم خانواده. دوران ابتدایی در این شهر درس می‌خواندم و هر روز باید مسافت زیادی را برای رفتن به مدرسه طی می‌کردیم. پدرم اغلب بیکار بود و پولی برای خرید کتاب ودفتر نداشتیم اما با همه این سختی‌ها علاقه به درس اجازه نداد کنار بکشم. آن سال ها پدر با رها کردن ما در شهرستان نیکشهر نزد خانواده پدری‌اش زندگی می‌کرد و مادرم با کار کردن هزینه زندگی و تحصیل ما را تأمین می‌کرد. گونی آرد کیف مدرسه ما بود و پول توجیبی مفهومی برای ما نداشت. بعد از پیش دانشگاهی به خاطر علاقه زیادی که به معلمی داشتم به عنوان سرباز معلم مشغول خدمت شدم. معلمی را دوست داشتم و در این منطقه تنها شغلی هم بود که می‌توانستم با آن به کودکان شهر و روستا خدمت کنم.

پس از دوران خدمت سربازی به عنوان معلم حق التدریس مشغول به تدریس شدم. معلمانی که آن سال ها به ما درس می‌دادند تحصیلاتی در سطح سیکل داشتند و من بعد از پایان تحصیلات خدمت سربازی‌ام در کنار تدریس، مشغول تحصیل در رشته علوم تربیتی در دانشگاه شدم.

سال 80 وقتی به عنوان معلم حق التدریس مشغول به کار شدم بخوبی می‌دانستم که قدم در راه سختی گذاشته ام. راهی که از لحاظ مالی نمی‌توانستم روی آن حسابی باز کنم و هر 6 ماه یک بار حقوق می‌گرفتم.
وی ادامه داد: از همان نخستین روز تصمیم گرفتم در روستاها تدریس کنم زیرا من یک روستایی بودم و بخوبی می‌دانستم چه استعدادهایی در این روستاها وجود دارد که به خاطر محرومیت به هرز می‌روند. سال 82 ازدواج کردم و در طی 13 سال زندگی مشترک صاحب سه فرزند شده ام. ماهیانه یک میلیون و 500 هزار تومان حقوق دریافت می‌کنم و برای اینکه بیشتر بتوانم به کودکان روستایی خدمت کنم خانواده‌ام را از شهر به روستا آورده‌ام و در کنار هم و در یک اتاق زندگی می‌کنیم.

ردپای محبت

علی اصغربارانی کودک 8 ساله‌ای است که این روزها در آغوش آقا معلم به مدرسه می‌آید. دانش‌آموز با استعدادی که از بدو تولد معلول بوده و به خاطر نداشتن توان مالی برای خرید ویلچر، هر روز صبح در انتظار یوسف است تا او را در آغوش بگیرد و به مدرسه ببرد.

یوسف که هر روز صبح بی‌هیچ منتی به خانه علی اصغر می‌رود و او را درآغوش می‌گیرد، می‌گوید، او هیچ تفاوتی با پسر خودم ندارد و این تنها کاری است که یک معلم می‌تواند انجام دهد: مدرسه مولوی 66 دانش‌آموز دارد که سه نفر از آنها معلول هستند. علی اصغر یکی از آنهاست که معلولیت او مادرزادی و شدیدتر از دیگران است و نمی‌تواند راه برود. سال اول ابتدایی شاگرد من نبود اما گاهی او را در مدرسه می‌دیدم. یک سال بعد وقتی در اوایل روز از ماه مهر اسم بچه‌های کلاسم را خواندم یکی از آنها غایب بود. علی اصغر نتوانسته بود به کلاس بیاید. فردای آن روز وقتی به مدرسه می‌آمدم او را مقابل خانه‌شان دیدم. می‌دانستم دوست دارد به مدرسه بیاید. او را در آغوش گرفتم و گفتم، هر روز صبح همین ساعت منتظر من باش تا همراه هم به مدرسه برویم. برق خوشحالی را در چشمانش دیدم. دست هایش را دور گردنم انداخته بود و با همان زبان کودکانه از من تشکر می‌کرد.

برادر کوچکتر علی اصغر نیز معلول است و معلولیت آنها به دلیل ازدواج فامیلی پدرو مادرشان است. در این منطقه ازدواج‌ها بیشتر فامیلی است و متأسفانه آزمایش‌های لازم قبل از ازدواج انجام نمی‌گیرد. پدر علی اصغر مانند بسیاری از اهالی بیکار اینجا مدتهاست که در جست‌و‌جوی کار است.

من دانش‌آموزانم را عضوی از خانواده خودم می‌دانم و به همین خاطر هر روز صبح مسافت یک کیلومتری روستا تا مدرسه را با علی اصغر می‌آیم و در این مدت همیشه احساس کرده‌ام که فرزند خودم را در آغوش گرفته ام. وقتی وارد کلاس می‌شویم از آنجا که علی اصغر نمی‌تواند در نیمکت بنشیند او را روی میز خودم می‌نشانم. زنگ تفریح بچه‌های کلاس او را همراه خودشان به بیرون می‌برند. بارها برای تهیه ویلچر برای علی اصغر به بهزیستی رفته‌ام اما نتیجه‌ای نگرفته ام. اگر ویلچر مناسب برای او تهیه شود علی اصغر می‌تواند خودش و یا حداکثر با کمک دوستانش به مدرسه بیاید.

[ad_2]

منبع کنکور

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز